چند حلسه فیزیوتراپی رفتم یکم بهتر شده بودم دیگه تقریبا کارامو خودم میکردم از حالت تحویل گرفتن یخورده کمتر شده بود دیگه باید می رفتم به کارام میرسیدم تلفنم چند روزی که بهم داده بودند خدا رو شکر باران باران رفتم تو حیاط دیدم طفلکی موتور قراضمو با جندتا زنجیر که اینگار اون مقصر تمام اتفاقها بوده و منتظطر اعدام باشه بستنش به پایه چراغ تو لاغچه  دیدمش خندم گرفته بود می دونم که از دسته من بلسته بودنش خیالی نیست این نیز بگذرد . در حیاطو باز کردم که مامانم از پشته پنجره داد زد کجا می ری؟ بیا تو  بیا کارت دارم . خندم گرفته بود گفتم مامان با شلوارک دار م می رم سر کار مامانم تازه اینگار منودیده باشه خیالیش راحت شد و گفت سرما نخوری بیا تو برات چای ریختم.تو کوچه هیچکی نبود کم کم دلم تنگ شده برای هیاهوی کاری چه حالی میده فارق از تموم دنیا و نامردی هاش